خارخاسک هفت دنده

"خلیج فارس ایران حق مسلم ماست "

ana417 — Sun, 11 May 2008 19:31:18 GMT

چیزی که برای من تا این سن و سال واضح و مبرهن شده این است که ایرانی بودنم لااقل برای خودم بی هیچ شک و شبهه ای به اثبات رسیده .

از طرف خانواده ی پدری و مادری هر کدام را که بگیریم از مشرق و مغرب همه جا رفته اند و دامنه ی تولید مثلشان به رگ و ریشه ی همه اقوام از ترکی و کردی و لری و بلوچی و حتی پارتی و مادی و پارسی و کاسی رسیده است ِ اما هیچ کدام از اجداد ِ تا به حال من ِ که به من ختم میشوند! خارج از مرزهای جغرافیایی ایران به دنیا نیامده اند و به ایل و عشیره ی دیگری غیر از ایرانی ها ! مربوط نمی شوند.

من نه (Patriotism )هستم و نه (Nationalism ) نه از (Racism ) سر در می آورم و نه میفهمم که اینها (Religious) چه میخواهند بگویند. من فقط یک آدم یه لا قبای ایرانی هستم تمام شد و رفت !!.

همینقدر میفهمم که چون پدرم ایرانی بوده است و مادرم ایرانی است و پدرم را در گوشه ای از همین خاک دفن کرده اند و پدرش را هم همینطور و پدر ِپدرش را هم . و زبانم لال روزی مادرم را و لابد خودم نیز ؛ روزی در جایی از همین خاک تجزیه می شوم بنابر این ناچار هستم که تمامیتش را به رسمیت بشناسم و صد البته وامدارش باشم .

دوست روزنامه نگاری برایم ای میلی زده است با چنین متنی ..............

یک جوان 24ساله‏ی ایرانی به‏نامِ حمید نظری در اقدامی ابتکاری و افتخارآفرین، ترتیبی داده است که در سایت گوگل سه لینکِ نخست در پاسخ به جست‏وجوی عبارتِ

Arabian Gulf

مخاطب را به جست‏وجوی عبارتِ

Persian Gulf

راهنمایی می‏کند و سوق می‏دهد. برای مشاهده‏ی شاهکار این نابغه‏ی ایرانی، و همچنین برای کمک به تداوم و تحققِ هدفی که او و همه‏ی ایرانیان دنبال می‏کنند، عبارت مجعولِ

Arabian Gulf

را در گوگل جست‏وجو کنید و سه لینکِ اولِ پیداشده را باز کنید. انجام این کار از سوی شما، این سه لینک را در صدرِ لینک‏های جست‏وجو و مشاهده‏شده قرار می‏دهد.

این پیام را برای همه‏ی دوستان و آشنایانِ خود که از این آب‏وخاک هستند، بفرستید.

و این نکته‏ی مهم را هم به یاد داشته باشید که تا ثبتِ یک‏میلیون امضا برای بازگرداندنِ نام «خلیج‏فارس» به نقشه‏ی ماهواره‏ای و آنلاینِ گوگل‏ارت، هنوز به تعداد قابل‏توجهی امضا نیاز داریم : تا صبح روز شنبه، چهاردهم اردیبهشت‏ماه، تعداد اعتراض‏های ثبت‏شده فقط 636000 امضا بود. پس هنوز هم باید این نشانی را برای هر ایرانی که می‏شناسیم، بفرستیم :

http://www.petitiononline.com/sos02082/petition.htm

به نظر می‏رسد به نتیجه رساندنِ این اقدام نیازمند کوششی جدی‏تر است. بنابراین لطفاً این پیام را به هر طریقی که می‏توانید (ایمیل، پیام کوتاه ، وبلاگ، دورنگار، پرینت، و...) برای همه‏ی ایرانیانی که با آنها مراوده دارید، بفرستید.

ارسالِ این پیام برای بستگان، دوستان و آشنایانی که مقیم خارج از کشور هستند، به دلیل دسترسیِ گسترده‏ترِ آنها به اینترنت احتمالاً در سرعت بخشیدن به روند افزایشِ امضاها مؤثرتر خواهد بود.

من از این چیزها خوشم میآید از بچه گی این کارها را دوست داشته ام ! بازی جالبی است مثل سرکار گذاشتنهای دوران کودکی امان میماند وقتی که مجبور بودیم به تاوان امامزاده رفتن و مفاتیح در دست گرفتن !!! متنی را سی چهل بار بنویسیم و به سی چهل نفر بدهیم تا نکند که خدای نکرده درویشی از راه برسد و با نفرینش به تیر غیب گرفتار شویم .

بنا براین با میل و رغبت این لینک را میگذارم که شما هم بازی کنید ........ از جنگیدن و تو سرو کول هم زدن که بهتر است مینشینیم هی مینویسیم خلیج فارس - خلیج فارس - خلیج فارس تا بعدش ببینیم میشود به امید خدا بقیه ی خلیج ها را هم بدون بکش بکش و بزن بزن اضافی ایرانی اش کنیم .

"دیوجانس "

ana417 — Sat, 10 May 2008 13:29:27 GMT

دیروز ناچار شدم دوباره برای پیدا کردن رد و نشانی از دخترک به "آبیک" بروم .

به پدرش گفتم برای گرفتن خبری و نشانی میروم گفتم نیاید . تا بتوانم بهتر و بی دغدغه پرس و جوهایم را بکنم .

شک کردم ؛؛ چیزی در صحبتهای بچه گانه ی خواهر کوچکتر شنیدم که مرا به شک انداخت .

گویا دختر ها با هم بازی میکرده اند . خواهر کوچکتر به طرف کانال میرود . دختر گمشده او را کنار میکشد و خطر نزدیک شدن به کانال را برای او میگوید !! بعد هم خواهر کوچک را به پدر میرساند و از پدرشان میخواهد که برای خرید بستنی به او پول بدهد .

در همان حوالی چند مغازه و خانه بوده است .

پدر به دختر میگوید که از مادر پول بگیرد . دختر میدود تا پشت دیوار "پادگان آبیک" (جایی که برای خانواده ی سربازهایی که به دیدارشان آمده اند سرویس بهداشتی ساخته اند) .

می رود ...............و دیگر باز نمیگردد..........!!!!!!

هنوز بعد از یک هفته از دخترک بجز همان یک لنگه دمپایی و روسری که در کانال اصلی پیدا کرده اند چیز دیگری نیافته اند.

سال گذشته دو دختر جوان دانشجو در کانال می افتند و پنج روز بعد هر دو جنازه را پیدا میکنند .

دو سال پیش هم یک پسر بیست و یکی دو ساله را بعد از سه روز از کانال میگیرند.

آنچه مسلم است این کانالها به ناکجا آباد نمیروند . کانال مادر به سیزده کانال کوچک دیگر منشعب میشود و این سیزده کانال در نهایت زمینهای کشاورزی دشت قزوین را آبیاری میکنند . یک دختر بچه ی دوازده سیزده ساله چقدر ممکن است با جریان آب جلو رفته باشد؟ کدامیک از این کانالهای سیزده گانه جسم او را به مقصد میرسانند ؟

نمیدانم چرا دوست دارم بدانم ! حالا دیگر مرده بودن یا زنده بودن بچه برایم فرقی نمیکند میخواهم بدانم این جسم کوچک جاندار یا بدون جان چه مسیری را رفته است ! آیا حقیقتا در کانال افتاده ؟ اگر افتاده در کدام سرزمین ماوا گرفته . خاک کدام دشت را تقدس داده است .

پیدا کردن او مثل یافتن پاسخ این سوال جاودانه بشری یعنی از کجا آمدن و به کجا رفتن برایم حیاتی است . وقتی به "آبیک" رسیدم چیزی که بیش از همه مرا تحت تاثیر قرار داد همکاری و مشارکت مردم در پیدا کردن دختر بود . هر کس که میتوانست با هر وسیله ای که در دسترس داشت به جستجو بود .

من نیز به کنار کانال رفتم حجم آب و شدت جریان مرا وحشت زده کرده بود پیرمردی چوب بلند و محکمی را در آب کرده بود و خلاف جهت آب به سمت من می آمد وقتی مرا دید که جستجو گرانه داخل کانال را می نگرم دیوجانس وار خنده ی تلخی زد و گفت : دنبال ِ دختره میگردی بَبَم ..... یافت می نشود جسته ایم ما .

گفتم : آنکه یافت می نشود آنم آرزوست !

گفت: آنکه یافت می نشود اینجا نیست باید در قلبت دنبالش بگردی بالام جان .

گفتم : قلب ما که پدر جان ظلمات ِ بی انتهاست شتر با بارش اینجا گم میشه .

گفت : پس بگو قلبم مردَ است و خلاص !! قلبی که توش چیزی پیدا نشد به درد لای جرزهم نمَخورد ببم ! برو بگرد شاید گم شده ات را تو آسمان پیدا کنی ؟

گفتم : همین جا میشینیم تا بارون بباره شاید قطره قطره از آسمون بباره تو همین کانال آب و پیداش کردم .

خندید و گفت : هوا کم خوب نیست بَبَم ! چرا که نبارد بعد از زمستان به آن سردی؛ بهار به این قشنگی بدون باران لطفی ندارد . آقا باران که مِبارد انگار قلب آدم دوباره جوان مِشد . روح آدم زنده مِشد . انگاری باران روح القدس است اصلن مِبارَد که زنده کند . شما هم نگران نباش شاید باران ببارد هم گم شده را پیدا کردی هم خودت را !

و رفت و من نگاهش کردم تا آنجا که دیگر دیده نمیشد .

"حاشیه "

اگر در بین دوستان خواننده کسی هست که در "آبیک" زندگی میکند و یا دوست و آشنایی در آن حوالی می شناسد بی معطلی یک آشنایی بدهد ! ای میل من همین است که در بالا ی صفحه نوشته شده . شاید حتی در حد یک پرس و جو بتواند در یافتن این بچه کمکی باشد.

بهشت لعنتی

ana417 — Thu, 08 May 2008 16:32:18 GMT

حکایت وبلاگ نویسی من هم شده است حکایت سریالهای تلویزیون وطنی ! بد مصب چهار چوبهای اخلاقی اش دست و بالم را بسته ؛ این است که زوم کرده ام روی بدبخت بیچار گی هایم . همین که سرو کله یک اتفاق جگر سوز و جان گداز توی زندگی ام پیدا میشود عشقم میکشد که بنویسمش و تا میشود اشکی در بیاورم و دلی بسوزانم !!

چه میشود کرد دوستان ِ من زندگی با همین اشکهای شور بامزه میشود . همین اشکهاست که لبخندها را خوش مزه تر میکند . دوستی ها را هیجان بیشتری میدهد . بوسه ها را آتشین تر میکند .

خوب است بیایم برایتان از ماجرای هم ....خواب....ه هایم ... بنویسم ؟

برایتان بنویسم که بعضی وقتها حتی دلم برای یک ف...احش....ه ی چماله شده ی ؛ چروک خورده ی استخوانی قیلی ویلی میرود ؟

خوب است بنویسم تا بدانید بعضی وقتها چطور برای کشاندن پای یک سوژه ! به خانه ام برنامه ریزی میکنم و حساب و کتاب دارم ؟

انصاف بدهید دوستان ........

این همه خودم را بالا نبرده ام که ناگهان بفهمانمتان خیلی کمتر از چیزی هستم که مینویسم .

بنابراین اگرچه ذاتن و ماهیتن ! آدمیزادی الکی خوش و خوشگذران هستم اما ..................... خودسانسوری بد پیر هوس نوشتن ماجراهای توی رختخوابی را بر من حرام کرده است . و از انجا که معمولا ماجراهای با مزه و خنده دارمن در زیر پتو تولید میشوند!! و در غیر از این مکان مقدس اصولن هیچ فقره اتفاق جذاب دیگری ! برایم نمی افتد که با نوشتنش دلتان را شاد کنم . بنابر این ماحصل آنچه از روزها و شبان من برایتان قابل نوشتن میشود همین ماجراهای پر درد ورنج است ........

بگذریم ...

چیزهایی از دخترک پیدا کردیم . یک روسری کوچک گلدار و یک لنگه ی دمپایی که توی یکی از انشعابات کانال آب مادر در نزدیک آبیک یافتیمش .

یعنی نزدیک به همانجایی که خانواده بچه برای پیک نیک رفته بودند.

حدسم درست بود بچه توی کانال آب افتاده است و مثل موسی میرود که در دامن امنی جای بگیرد . جسد هنوز پیدا نشده . اما معلوم است که دخترک کوچک کنجکاو جانش را بر سر کنجکاوی کودکانه اش داده است .

امروز پدرش را دلداری دادم .

گفتم : مرد حسابی خودت را جمع و جور کن زندگی فقط خوردن و خندیدن و با زن خوابیدن نیست . اشک و آه هم دارد .

گفت : ماشال تو میگویی خدا وجود دارد ؟ به من بگو وجود دارد !! بگو دخترم الان در یک دنیای دیگر زنده شده است . بگو بگو این بهشت لعنتی را به او داده اند .................؟

گفتم : خودت چه حس میکنی ؟

گفت : فکر میکنم زنده است کنار من نشسته . و میفهمد که چه داغی به دل ما زده است .

هق هق گریه کرد و دوباره خون دماغ شد .

دستم را به شانه اش زدم برایش سیگاری روشن کردم و گفتم : من فکر میکنم تو بهشتت را ازدست میدهی اگر فکر کنی بهشت لعنتی تنها چیز مهمی باشد که به دختر معصوم تو داده اند.

پاورقی :

در حال حاضر دوستانی از هلال احمر قزوین و آبیک برای پیدا کردن رد و نشانی از بچه بسیج شده اند . امیدوارم آن عده از دوستان که ولع من برای نوشتن این خاطره تاثر برانگیز را عمدی دانسته اند به اندازه آن دخترک کنجکاو باشند تا بتوانند با سرک کشیدن به کانال حقیقت !! صداقت کلمات من را درک کنند.

چنین گفت زرتشت

ana417 — Tue, 06 May 2008 14:58:18 GMT

یک عصر خواب آلوده ی بهاری بود .

دوقلوهای خواهرم توی حمام جیغ و داد میزدندو کف به سرو صورت هم پرت میکردند.

گه گداری که چرت میان روزان از صدای فریادشان پاره میشد! ناگهان به یاد دخترک ده دوازده ساله ی همسایه میافتادم که از سه روز پیش گم شده است .

خواب حرام شد ...بیدار شدم ... یک لیوان چای سرد را به اکراه نوشیدم و به کوری چشم اضافه وزن سه چهار دراژه شکلاتی چسباندم به تنگش........

راستش را بخواهید من نیز سه روز است که سرگردانم .

ناگهان میبینم لا به لای مکالمات روزانه ام با خود به یاد خدا افتاده ام .

با او حرف میزنم .

از وحشت این که دختر به دست نا اهل افتاده باشد هذیان میگویم و میشنوم که او با من میگوید :

قطره ای کز جویباری میرود.............. از پی انجام کاری میرود

ما بسی گم گشته باز آورده ایم ....ما بسی بی توشه را پرورده ایم

میهمان ماست هرکس بینواست ... آشنا با ماست چون بی آشناست

بگذریم ..............................

از یک ساعت پیش خود را به اینترنت مشغول کردم تا کابوس گم شدن دختر از سرم بپرد.

پرسه میزدم میان وبلاگهایی که دوستشان دارم .

دیدم به روز شده ام ........... آمدم ببینم امروز چه کسی چه نوشته است؟

سوت کور بود . مجلس بی ریا!

آمار میگفت خوانندگانی از دور و نزدیک آمده اند و صفحه ی سفید را خوانده اند!

یادم به "ابوالحسن خرقانی" افتاد که میگوید : هر که به این سرای درآید نانش دهید از ایمانش نپرسید.

نان من در این سرای آن چیزی است که میخوانید دریغش نمیدارم .

گفتم چیزی بنویسم تا به کار این روزهای سرگردانی بیاید .

شاید میان شما کسی دخترک را دیده باشد.

اگر دیدی اش که هراسان میدود . اگر دیدی اش که باد او را با خود میبرد . اگر به آب دیدی اش . اگر به خواب دیدی اش .

یادت باشد که این دخترک را خدایی است .

بر جسم کوچکش شرم کن و بی پروایی ات را نشانش مده.

گفتم بنویسم یادتان باشد که خدای این دختر او را بسیار دوست میدارد.

و بنویسم شنیدم شیطان روزی با من چنین می گفت: خدا را نیز دوزخی هست . دوزخ او عشق به انسان است.

یادم آمد این را پیشتر "نیچه" در" چنین گفت زرتشت" نبشته بود .

گفتم پس من میگویم "دوزخ انسان نیز عشق انسان به خود" است .

اگر دختر را یافتی "خود" را فراموش کن خدا را دریاب که عاشقانه میخواندش ...

موسی را از آب بگیر و مهربانش باش ............................